Sivas'ın Küllerinden Yükselen Hafıza: Unutmuyoruz, Unutturmayacağız!

Sivas'ın Küllerinden Yükselen Hafıza: Unutmuyoruz, Unutturmayacağız!

Bugün, 2 Temmuz 1993'te Sivas'ta yaşanan ve tarihimizin en karanlık, en acı dolu sayfalarından birini oluşturan Madımak Oteli katliamının yıl dönümü. Otuz üç can, ırkçılığın, bağnazlığın ve nefretin alevleri arasında savrularak yitip gitti. Aralarında şairlerimiz, yazarlarımız, sanatçılarımız, akademisyenlerimiz ve aydınlarımız vardı. Hepsi, Pir Sultan Abdal Şenlikleri için bir araya gelmiş, kültürün, sanatın ve hoşgörünün sesini yükseltmek isteyen insanlardı.

Aziz Nesin'in öncülük ettiği bu buluşma, karanlığın saldırısına uğradı. Otelin önünde toplanan kalabalığın attığı sloganlar ve taşlarla başlayan linç girişimi, sonrasında çıkarılan yangınla katliama dönüştü. İtfaiye ve güvenlik güçlerinin müdahalesindeki gecikme ve yetersizlik, acıyı daha da derinleştirdi. Metin Altıok, Behçet Aysan, Hasret Gültekin, Asım Bezirci, Muhlis Akarsu ve daha nice değerli isim, o gün aramızdan koparıldı.

Sadece Otel Değil, Yüreklerimiz Yanıyor!

Madımak Oteli, artık sadece bir bina değil; kaybettiğimiz canların, sönmeyen acımızın, adalet arayışımızın ve unutulmaz hafızamızın sembolüdür. "Sivas yüreğimizdeki yangındır" sözü, bu acının toplumsal hafızadaki yerini en iyi anlatan ifadedir.

Adalet Nerede?
Aradan geçen onlarca yıla rağmen, bu katliamın gerçek sorumluları gerektiği gibi yargılanmadı. Davalar siyasi hesaplarla uzatıldı, sanıklar çeşitli nedenlerle tahliye edildi veya cezaları indirildi. Kaybedilen her can için eksiksiz bir adalet hâlâ sağlanabilmiş değil. Bu, katliamın açtığı yaranın sürekli kanamasına neden oluyor.

Unutmak Mümkün mü? Unutmak Doğru mu?
Hayır! Unutmak mümkün değil. Unutmak, bu acıyı yaşayanlara, kaybedilenlere ve geleceğimize ihanettir. Bugün, Metin Altıok'un şiirlerini, Muhlis Akarsu'nun sazını, Uğur Kaynar'ın çizgilerini, Asım Bezirci'nin edebiyat bilgisini, Hasret Gültekin'in sesini anıyoruz. Onların yokluğu, kültür ve düşünce dünyamızda derin bir boşluk bıraktı.

Bu Gün Ne Anlama Geliyor?
2 Temmuz;
Nefrete, bağnazlığa ve şiddete karşı duruş günüdür.
Farklılıklara saygıyı, hoşgörüyü, bir arada yaşama iradesini savunma günüdür.
Aydınlanmaya, sanata, kültüre ve özgür düşünceye sahip çıkma günüdür.
Adalet talep etme, geçmişle hesaplaşma ve "Bir daha asla!" deme günüdür.
Kaybettiklerimizi sevgi, saygı ve minnetle anma günüdür.

Madımak Artık Bir Kültür Evi, Ama...
Madımak Oteli binası, uzun mücadeleler sonucu "Alevi Kültür Evi"ne dönüştürüldü. Bu önemli bir adım olsa da, binanın kendisi değil, yaşanan acı ve adaletsizlik asıl meselemizdir. Binanın dönüşümü, hafızanın canlı tutulması için bir mekân sağlasa da, adalet hâlâ yerini bulmadı.

Bugün Ne Yapmalıyız?
Anmalıyız: İsimlerini tek tek sayarak, hayatlarını ve eserlerini hatırlayarak kaybettiklerimize olan borcumuzu ödemeliyiz.
Sesimizi Yükseltmeliyiz: Nefret söylemlerine, ayrımcılığa, şiddete ve bağnazlığa karşı dimdik durmalıyız.
Adalet İstemeliyiz: Sivas Katliamı'nda gerçek adaletin sağlanması için mücadeleyi sürdürmeliyiz.
Geçmişten Ders Almalıyız: Benzer acıların bir daha yaşanmaması için hoşgörü, diyalog ve demokrasi kültürünü güçlendirmeliyiz.
"Bir Daha Asla!" Demeliyiz: Bu acının tekrarlanmaması için hep birlikte, kararlılıkla haykırmalıyız.

Sivas'ın alevleri 33 canı aldı, ama o gün orada savrulan değerleri, aydınlık düşünceleri ve barış umudunu söndüremedi. Bugün, o karanlık ateşi, sevginin, dayanışmanın ve adalet arayışının ışığıyla anıyoruz.

Unutmadık! Unutturmayacağız! Hesap soracağız! Adalet istiyoruz!

2 Temmuz 1993'te kaybettiğimiz tüm canları saygı, sevgi ve özlemle anıyoruz. Mekanları ışık, anıları mücadelemizin rehberi olsun.